GÖKBÖRÜ’NÜN DOĞUŞU…

Türklüğüm...Ülkülerim..Sevdalarım… Bozkurtların kinle bilendiği, şanlı
tarihlerine dönüp baktıklarında iç geçirdikleri, Tanrı Dağları’ndan esen yelleri
iliklerinde hissettiklerin de; uçmağa vardıklarında, Başbuğların huzuruna
başları eğik çıkma düşüncesinin verdiği utanç!!!

Adı konulamayan bir uğursuz karabulut dolanıp durmakta Türk İli’nin üzerinde,
yiğitlerin yüreğini daraltan, ruhlarını bunaltan… Hani bir adım ötesinin
görülemediği, Türklüğün gururuna dokunan, kanımızı dalgalandıran,
isimlendirilemeyen bir esaret zinciri. Düşündükçe nefretimize nefret katılıyor.

İtin izi Kurt izine karışmış, dost kim düşman kim anlaşılamıyor. İtler dört
yandan ürüyüp duruyor da gecenin karanlığında, sesler bile bir birine karışmış,
hedef ne yanda göremiyoruz. Bozkurtlar umutla, elleri pusatlarında, gözleri
Tanrı Dağı’na çevrilmiş buyruk beklemekteler. Ayaz basmış geceyi, her geçen
saniye sabırları tüketmekte, sinirler gerilmekte. Akacaksa akmalı, damarlarda
durmamalı artık kan.


Ak sakallı kocalar gözlerimizin içine bakmaktalar, “sabır çeriler sabır!”
dermişçesine. Bozkurtların bakışlarındaysa garip bir hüzün, garip bir sitem ve
isyan!!! Hislerin yarattığı karmaşayla, gözlerimiz kararmakta. Birileri, Atam
Attila’nın kan kusturduğu toprakların tohumlarıyla, şimdi benden habersiz sözlü
nikahlar kıymakta istikbalimle. Atam Kür-Şad’ın kırk çerisiyle talan ettiği
Çinlinin, pranga vurmaya çalıştığı öz kardeşlerimiz hasretle, özlemle bizi
aramakta. Bir adım ötede Karabağ’ım, diğer yanım Kerkük’ümde oluk oluk kan
akmakta. Albız alsın! Nereden gelmekte bu karanlığı yırtan oklar, Bozkurtlar
Şehit olmakta! Anaların, katunların, balaların ağıtları arşı sararken,
Bozkurtların yanaklarından damlalar süzülmekte… Yüz senede bir çıkmaz mıydı
yolbaşçımız? Ne vakit yürüyeceğiz Kızıl Elma mıza? Kutlu ülkümüz değil miydi
Büyük Türk Dünyası?



Bilmekteyiz ki, tuğun battığı yerden güneş doğarmış. Çık artık ey Koca Başbuğ,
kükre de yankılansın karşı dağlarda buyruğun, dik zirveye Kurt Başlı
Sancağımızı. Gün bugündür, gün artık Türk’ün toy günüdür, gün sevdiğimiz gün,
GÜN PUSLU GÜNDÜR!!!



Bir şeyler oluyor, sanki yer titriyor. Gökyüzünde ay yükselmekte.Davullar
vurulmakta.Kıl çadır aralandı, erlerinin arasından tüm ihtişamıyla, heybetiyle
ilerlemekte Başbuğ. Yükselen ayla birlikte yamaca yönelmekte Gökbörü . O
kulakları sağır eden haykırış dağı taşı sarsarken, pusatlar kınından aynı anda
bir hışımla çıkıvermişti. Buyruk gelmişti, cenk başlamıştı!



En önde ilerlemekte Başbuğ, her şahlanışta ve her inen kılıç darbesinde yeniden
dirilmekte BOZKURTLAR. Turan el vermiş ayağa kalkıyor, Doğu Türkistan’ım, Güney
Azerbaycan’ım inadına isyan diyordu. Gökbörü önderlik ederken Tanrı’nın
yeryüzündeki askerlerine, pençesinin altında eziliyor adeta çakal başları.
Süzülüşündeki asalet korku salıyor tüm dünyaya. Fırtına olmuş kopuyor şanlı Türk
Ordusu. Başlıya baş eğdiriyor, dizliye diz vurduruyorlardı.



Damarlardaki asil kan coşmuştu bir kere… Kahpe Çinli baç veriyor, sinsi Avrupa,
Viyanalarda bedel ödüyordu. Tuğlar ulaştıkça dört yana, Kurt Başlı Sancak biraz
daha yükseliyordu gökyüzüne. Şehitlik mertebesine erişenler, büyük bir zevkle
koşuyorlardı Tanrı Dağına doğru, Başbuğlarının huzurunda şerefle yere diz vurmak
için.



Çatık kaşlarıyla sürekli ufku süzüyordu Başbuğ. Artık dünya dar geliyordu
Türk’e. Hep bir şeyler eksik kalıyordu günlünde ve hep daha da ileri atılıyordu.
Atının dizginlerine gem vuramıyordu sanki…



Ve gün gelip de , dönüp son kez baktığında yer yüzüne,ömrü hayatında ilk kez
dudağında beliren bir tebessümle, Bozkurtlarına son bir kez daha sesleniyordu;

GÖK GİRSİN,KIZIL ÇIKSIN. TANRI TÜRK’Ü KORUSUN!!!



Kutalmış OCAKLI

İlteriş Türkçü Derneği Genel Başkanı